‘Alert op de afslagbordjes’

Vanuit een oude volksbuurt in Amsterdam naar een volledig nieuwe wijk in de Flevopolder: de verhuizing van zelfstandig werkende verloskundige Michelle ten Berge had ook impact op hoe ze bij haar cliënten komt.

Tussen Almere en Zeewolde ligt ruim 43 vierkante kilometer onontgonnen terrein. Tenminste; het wás onontgonnen. Hier druppelen sinds een jaar of vijf vanuit alle uithoeken van het land pionierende zelfbouwers de polder in. ‘Hun’ Oosterwold bestaat nu uit verschillende plukjes bebouwing. Op één van die plukjes woont verloskundige Michelle ten Berge (49) sinds 2017 met haar man en twee zonen. Meer ruimte, meer groen, meer sociale samenhang; het zijn de bekende ingrediënten die gezinnen de stad uitdrijven. Maar als zelfs Google maps nog verdwaalt en de wijk waarin je woont (nog) niet eens een eigen afslagbordje vanaf de A6 heeft, dan is het als verloskundige die gewend is veel op de fiets te doen een hele aanpassing. ‘Alles went, dus ook ver weg van alles zijn’, zegt Michelle. ‘Je moet alleen alles plannen. Je kunt niet even op de fiets springen als je een pak melk vergeten bent.’

Heldere bewegwijzering

Omdat Michelle als zelfstandig verloskundige werkt, en dus zonder collega’s in een praktijk haar eigen zwangeren begeleidt, was ze ook toen ze nog in de stad woonde gewend om wat langere afstanden af te leggen. ‘Maar zeker de helft van mijn cliënten kon ik met de fiets bereiken, in een stad waar ik blind mijn weg vind. Dat gaat nu alleen als het vrouwen zijn die zelf in deze wijk wonen. Dus zit ik nu vaak in de auto. Mijn werkgebied beslaat de Flevopolder en het Gooi, en ik kom ook nog regelmatig in Noord-Holland. Regio’s die ik niet op mijn duim ken, met tientallen door weilanden aan elkaar geknoopte kleine dorpen. Dan ben ik echt afhankelijk van mijn navigatie en heldere bewegwijzering langs de wegen. Soms is de bewegwijzering niet logisch, zoals vlakbij een ziekenhuis waar ik regelmatig naartoe moest voor een bevalling. Dan stond de naam van het ziekenhuis er op het ene bordje wel en die daarna ineens niet meer, heel verwarrend. Toen ik dat eenmaal wist, hield ik gewoon de IKEA in de gaten, omdat ik wist: daar moet ik rechts.’

Powernap

Omdat autorijden ‘vreselijk saai’ is, luistert Michelle in de auto naar podcasts en luisterboeken. ‘Het geluid op mijn navigatie staat daarom uit. Er is dus geen navigatiestem die zegt dat ik er over twee kilometer af moet. Het gebeurde daardoor regelmatig dat ik een afslag miste. Nu ben ik extra alert; als ik zie dat ik er bij afslag 8 af moet, dan begin ik bij afslag 12 al af te tellen. Zeker als ik bekaf ben na een nacht werken, helpen de fysieke borden langs de weg om me op de juiste route naar huis te houden. Ben ik echt te moe en krijg ik wegtrekkers, dan zet ik de auto langs de kant voor een powernap van tien minuten. Ja, óók als ik de afslag naar huis al zie. Het is magisch hoe dat werkt, daarna rijd ik zo weer een uur door. Ik ken net iets te veel verhalen van mensen die wakker werden in de vangrails.’

‘’

Zeker als ik bekaf ben na een nacht werken, helpen de fysieke borden langs de weg om me op de juiste route naar huis te houden.