Alle hoeken van het land

Van wandelen werden ze altijd al blij en ontspannen, maar sinds hun pensioen zitten de kilometers bij Eline en Ruud Raats pas echt in de benen. ‘Lopend zie je pas hoe divers Nederland is.’

Nog een wandeling of twee, drie misschien, dan kunnen Eline en Ruud (76) Raats ook het Trekvogelpad – 400 kilometer van Bergen aan Zee naar Enschede – afvinken. Dan gaan ze weer op zoek naar een nieuwe wandelkluif, want stilzitten komt niet in hun woordenboek voor. Wonend aan de duinrand bij Egmond aan Zee lopen ze zo het machtig mooie beschermde duingebied van Noord Holland in en jarenlang wandelden ze dan ook lukraak een bepaalde richting op zonder doel of eindbestemming voor ogen. Sinds de volle werkweken – beiden hadden drukke banen in het onderwijs – passé zijn, is er ruimte om langere afstanden af te leggen. ‘We hebben er de energie en de tijd voor’, zegt Eline, ‘dan kan je beter gezond bezig zijn. We praten ook altijd veel tijdens wandelingen en ontmoeten veel mensen onderweg.’

Zes jaar terug liepen ze hun eerste echt lange route, het Pieterpad, bijna 500 kilometer van het Groningse Pieterburen naar de Sint-Pietersberg bij Maastricht. Ruud: ‘De route is opgeknipt in 26 etappes. Op veel etappes zit ergens halverwege ook wel een bushalte voor als het niet meer gaat, dan loop je een tweede keer de andere helft. Toen liepen we meestal wel een hele etappe in één keer, gemiddeld zo’n 24 kilometer. Tegenwoordig zijn we al tevreden als dat de helft is.’

Over hekjes, door weilanden

De routeboekjes zijn zeer gedetailleerd, zelfs de paddenstoelen-wegwijzers staan met hun serienummer genoteerd. Verdwalen is haast onmogelijk, zou je denken. Eline: ‘Toch gebeurt het regelmatig dat we druk kletsend een paddenstoel voorbijlopen en ook de gekleurde routebordjes missen. Soms kruizen verschillende routes elkaar en neem je precies de verkeerde afslag. Achteraf lach je daarom, maar het is op het moment zelf wel balen als je er pas na drie kwartier achterkomt dat je verkeerd loopt.’ Ruud: ‘We hebben heel wat kilometers dubbel gelopen.’

Volgens Ruud heeft hij door het wandelen pas echt de diversiteit van Nederland leren kennen. ‘We hebben op veel plekken gewoond en je denkt dan wel een beetje te weten hoe de natuur in de regio’s eruit ziet, maar nu zien we dat het nog véél afwisselender is dan we dachten. Dat zie je alleen als je wandelt; fietsen is ook leuk, maar dan ga je toch te snel om de omgeving echt in je op te nemen.’ Eline: ‘Het is vaak echt een avontuur, over hekjes en door weilanden heen.’

‘Dat je je met zijn tweetjes even alleen op de wereld waant. Daar doen we het voor’

Eline Raats

Ook de vakanties staan tegenwoordig in het teken van wandelen. Zo werd de Portugese kust (Ruud: ‘Met van die smalle paadjes en een afgrond waar je u tegen zegt’), het Harzgebergte en de Duitse wijnstreken al lopend verkend. ‘Ook daar is de bewegwijzering keurig op orde’, zegt Ruud. ‘Wandelen is een enorme toeristische business. Niet alleen voor oudere mensen, we komen ook veel jongelui tegen.’ Eline: ‘Wandelaars zijn van een bepaald slag, dat trekt elkaar aan. Soms loop je een stuk samen op, of eet je ‘s avonds gezamenlijk. Allemaal ongedwongen, want net als wij zijn de meeste wandelaars niet van de massa. We zouden ook nooit de vierdaagse van Nijmegen lopen. De rust, ruimte en het groen om je heen. Dat je je met zijn tweetjes even alleen op de wereld waant. Daar doen we het voor.’

De routeboekjes zijn zeer gedetailleerd, zelfs de paddenstoelen-wegwijzers staan met hun serienummer genoteerd.