De ideeënkraan van groep 8

Een chip in je bovenarm of een robot aan het stuur; leerlingen uit groep 8 van basisschool De Driesprong in Soest bogen zich een dag lang over de toekomst van bewegwijzering. Hoe komt Spiderman van A naar B?

‘We hebben jullie nodig.’ Zo begon Sabine Kern, directeur van de NBd, op dinsdagochtend 4 februari de gastles op basisschool De Driesprong. ‘Wij volwassenen zijn het een beetje verleerd om nieuwe ideeën te verzinnen. We hopen dat jullie ons vandaag leuke dingen laten zien waar wij niet aan gedacht hebben.’

De achtstegroepers stelden niet teleur. Onder begeleiding van Sandra van het adviesbureau ConsultingKids (hun motto: kinderen denken anders en laten zich niet stoppen door dingen die onmogelijk lijken) bogen ze zich de hele schooldag over de vraag hoe reizigers in 2035 hun weg van A naar B vinden. Ze deden dit door in kleine groepjes verschillende opdrachten uit te werken en zich daarbij niet te laten belemmeren door ‘ja, maar’s’ die de creatieve stroom van ideeën belemmert. ‘En-ennen gaan we’, zei Sandra monter. ‘Dat betekent dat je bij elk idee van een klasgenoot meedenkt over wat er nóg meer mogelijk is.’

Spekkie op een stokje

In een paar uur tijd werkten de kinderen stapsgewijs toe naar een toekomstvisie. Consulting Kids gebruikt daarvoor bekende methoden en technieken die vertaald zijn naar de belevingswereld van kinderen. Gebaseerd daarop leren de leerlingen doorvragen om tot de kern van het probleem te komen, oplossingen te verzinnen vanuit verschillende perspectieven, te prioriteren en beargumenteren en de beste oplossingen nóg beter te maken. Neem de eerste opdracht, de bekende Marshmallow-challenge, waarbij ze in 12 minuten een zo hoog mogelijke toren moeten maken van een handvol ongekookte spaghetti, een stuk tape en touw en een spekkie. Zoals het kinderen betaamd, werd er niet vergaderd of overlegd, maar gingen ze meteen aan de slag. Bizarre constructies kieperden om, waarna ze meteen een andere aanpak probeerden. Het winnende groepje van Renzo, Jaimey en Tijn was het meest behoudend en ‘simpel’, maar bleef met een hoogte van 44 centimeter mooi wel staan.

Lezen in de sterren

Het brein was opgewarmd, het enthousiasme kwam op gang. Tijd voor het ‘echte’ werk. Als er geen borden zouden zijn én geen digitale navigatie, hoe zou bewegwijzering er dan uitzien? Neem je held in gedachten, of dat nou Spiderman, Frenkie de Jong of een zeemeermin is. Hoe zouden zij van A naar B gaan in deze wereld? En kunnen we daar wat van leren?

Het kostte ook de kinderen de nodige moeite om los te breken van wat er al is en hun fantasie echt de vrije loop te laten.

Het kostte ook de kinderen de nodige moeite om los te breken van wat er al is en hun fantasie echt de vrije loop te laten. ‘Mijn ideeënkraan zit dicht!’, riep een leerling gefrustreerd. De ontstopper kwam in de gedaante van zijn klasgenoten, die met hun plannen ook zijn lampje weer deed branden. Een selectie uit wat er zoal langskwam in de groepjes: een chip in je arm die je kunt programmeren voordat je vertrekt, een robot aan het stuur die precies weet hoe alle routes lopen, ‘dingen die zweven in de lucht en dan dingen op de weg projecteren zodat je weet waar je naartoe moet’, braille op de wegen die een auto kan ‘lezen’, ‘iets met wind of water, of dat je het in de sterren kunt lezen!’ en de als uitsmijters: een tunnel zoals in Minecraft of een achtbaan die je naar je bestemming brengt.

De kinderen sloten de dag af door een brief aan Sabine te schrijven, waarin ze haar adviseren over welk idee volgens hen het meeste oplevert. De NBd gaat zeker met de ideeën aan de slag. En wat we er straks in 2035 daadwerkelijk van terugzien in het straatbeeld zal de toekomst uitwijzen.

‘Dingen die zweven in de lucht en dan dingen op de weg projecteren zodat je weet waar je naartoe moet’

Renzo