Energie van samenwerken

Toen Toon Hermans (64) gevraagd werd projectleider te zijn voor de expositie over 125 jaar bewegwijzering, twijfelde hij geen moment. ‘Mooi om zoveel passie en motivatie te zien.’

Toon is nog het best te omschrijven als het warmbloedige historische geweten van de NBd. In 2008 gestart als manager van het bedrijfsbureau bij de ANWB, maar ondertussen alweer zo’n 5 jaar werkzaam als senior beleidsadviseur bij de NBd. ‘Mijn adviezen beslaan de volle breedte van ons werk. Je zou kunnen zeggen dat mijn core business is om het ‘waarom’ van elke vraag te beantwoorden. Omdat ik al zo lang meeloop, weet ik waarom dingen zijn zoals ze zijn, waarom destijds voor bepaalde dingen gekozen is. Ik weet mijn weg te vinden naar de bronnen en weet dus op welke historische feiten het heden gebaseerd is. Waarom is de letter op de snelweg een bepaald formaat? Daar zit een idéé achter, daar is wetenschappelijk onderzoek naar gedaan. Je moet weten wat die reden is, zodat je ook beredeneerd kunt afwijken. Het is niet ‘zo hebben we dat nou eenmaal altijd gedaan’, maar: ‘als de omstandigheden zus en zo zijn, dan kan het ook zo en zus.’ Snappen hoe en waarom dingen ontstaan zijn, geeft je de flexibiliteit om daar ook van af te wijken.’

Solo achter het scherm

Zijn werk vindt hij na al die jaren nog steeds boeiend en leuk, maar eerlijk is eerlijk: een beetje alleen is het af en toe wel, zo achter die computer. Toon: ‘Schrijven, schrijven, schrijven. Dat is de bulk van mijn werk. Dus toen ik gevraagd werd mee te denken en werken aan de expositie over 125 jaar bewegwijzering, hoefde ik niet lang na te denken. Niet alleen de teksten maken, maar ook het aansturen en afstemmen met de tekstschrijver, de fotograaf en de vormgever, het stroomlijnen van het proces en het extern uitzetten van de uiteindelijke expositie: van alles bij elkaar kreeg ik een enorme stoot energie. Ook de motivatie en gedrevenheid van collega’s werkte aanstekelijk, het is echt een project van ons allen geworden daardoor.
Door al die verschillende perspectieven van al die verschillende mensen, kijk ik ook weer met een nieuwe blik naar mijn werk. Morgen word ik 64, maar ik heb de afgelopen maanden toch weer veel nieuwe dingen geleerd, het was lang niet allemaal gesneden koek. Het bezoek aan een basisschool, het praten met kinderen over de toekomst van bewegwijzering, en wat daar dan uitkomt; dat is echt prachtig om mee te maken.’