Les één: kijk naar de borden

In een gemiddelde werkweek tikt rij-instructeur Robbie Roffelsen zo’n 1400 kilometer op de teller aan. Fysieke bewegwijzering is voor zijn leerlingen onmisbaar bij het leren autorijden. ‘Op tijd de borden lezen, geeft je tijd een plan te maken.’

Hij herinnert zich één leerling die ‘maar wat als’-vragen bleef stellen. ‘Maar wat als er nu tóch een auto van die kant komt. Wat als er ineens zus. Of ineens zo’, vertelt Robbie Roffelsen (51) lachend. ‘Dat zijn de denkers, die alles willen begrijpen en verklaren. Vaak zijn dat leerlingen die meer moeite ervaren met het vol vertrouwen achter het stuur kruipen. Je moet de regels kennen, tuurlijk. En een beetje verstand van een auto hebben, is ook best handig. Maar autorijden is eerst en vooral een kwestie van dóen, van handelen in het moment en niet te lang twijfelen.’

Koeltjes
Robbie kan het weten; elke dag stappen er zes tot negen mensen – oud, jong en alles daartussenin – in zijn auto om onder zijn begeleiding anderhalf uur door de regio Zaanstad te karren. Als instructeur voor Saendrive rijdt hij zo elke week zeker een kilometer of 1400. ‘Waar een ander misschien denkt: negen uur per dag in een auto zitten, saaier kan het niet, vind ik dit de leukste baan die er is. En met de hittegolf van afgelopen weken zat ik er tijdens kantoortijden koeltjes bij. De hele wereld stapt bij me binnen, iedere leerling is anders, heeft een andere achtergrond en een ander verhaal. Het is prachtig als iemand de eerste les met samengeknepen billen achter het stuur zit en dat het zelfvertrouwen met de weken groeit.’

Vrijheid op wielen
Tussen 16 maart en 11 mei stond de auto aan de kant; door corona kon geen enkele les doorgaan. ‘Dat was zuur. Voor mij, maar vooral voor alle leerlingen die niet verder konden.’ Het van mens-tot-mens werken; hij heeft het in die periode echt gemist. Robbie bracht zijn werkweek jarenlang elders door dan met een rechtervoet stand-by bij de rem. Bij een wereldwijd opererende biergigant werden de targets steeds dwingender. De relatie met zijn klanten kwam erdoor onder druk te staan, terwijl hij dat – net als nu – juist het mooiste van het werk vindt. ‘Nu ben ik wel in loondienst, maar heb feitelijk mijn eigen toko. Met een nulurencontract kan ik ja of nee zeggen op de vraag of er een leerling bij kan. En wanneer ik een les in mijn agenda zet, is dat iets tussen mij en de leerling. Die vrijheid, daar gedij ik goed op.’

Anticiperen, niet reageren
Robbie is niet het type dat rap op de rem trapt, hij laat mensen graag fouten maken uit de overtuiging dat daar de meest waardevolle leermomenten zitten. ‘Tenzij het echt gevaarlijk wordt, laat ik ze ook een beetje aanklooien. Bewegwijzering helpt zeker beginnende leerlingen enorm om gevoel voor het verkeer te krijgen. Ik zeg het in les één meteen: let op de borden. Bewegwijzering kan je helpen sneller en veiliger te rijden. Niet pas een bord lezen als je er al bijna langs bent, maar vóóruit kijken en zo ver mogelijk de borden lezen. Dat geeft je tijdswinst om een plan te maken. Anticiperen, niet reageren.’

‘Autorijden is eerst en vooral een kwestie van dóen, van handelen in het moment en niet te lang twijfelen.’

Robbie Roffelsen

Digitale navigatiesystemen kunnen deze rol volgens Robbie nooit helemaal overnemen. ‘Nog los van het feit dat je je richtingsgevoel kwijtraakt als je volledig vaart op de digitale navigatie, is je blik ook niet op de weg gericht als je de hele tijd op een schermpje zit te kijken. Verdwalen is niet erg, de borden wijzen altijd wel weer de weg naar je route terug. Als een leerling een afslag mist, kan de paniek doorslaan, maar dan zeg ik: ‘Joh, dan maken we toch nog een rondje?’

Bewegwijzering helpt zeker beginnende leerlingen enorm om gevoel voor het verkeer te krijgen.